Hoeder van graven

Erwin Mortier, De onbevlekte

de lage landen 3/ 2020

Het begint met een droom. Dat wil zeggen: met de aankondiging ervan, meteen in de eerste zin, de droom zelf volgt in de daaropvolgende drie bladzijden. Kafka vond dat geen goede werkwijze voor een schrijver, de expliciete vermelding van het droomkarakter van een scène zou de onontkoombaarheid voor de lezer, zijn gevangenschap in een ongrijpbaar en desoriënterend universum, tenietdoen. Mogelijk, een wet van Meden en Perzen is het niet. Erwin Mortier bewijst dat die vervreemding ook het effect kan zijn van een op details gerichte, beeldende schrijfwijze die onduidelijkheden, hiaten en vreemde tegenstellingen niet meteen door uitleg of commentaar opheft. “Hoeder van graven” verder lezen

De jaren zestig, nogmaals

Piet de Rooy, Alles! En wel nu!

de lage landen 3/ 2020

Was over de roemruchte jaren zestig zo langzamerhand niet alles verteld? Je zou het na de monumentale cultuurgeschiedenis van Geert Buelens over die periode, gepubliceerd in het herdenkingsjaar 2018, wel denken – de auteur betrekt zelfs ‘vergeten’ continenten als Afrika en Azië in de vernieuwingsgolf van die jaren. Toch dacht historicus Piet de Rooy daar anders over. In het prille begin van 2020, toen het decennium waarin alles anders werd ook in de media uit en te na besproken was, publiceerde hij onder de pakkende titel Alles! En wel nu! opnieuw ‘een geschiedenis van de jaren zestig’. “De jaren zestig, nogmaals” verder lezen

Gaat u maar rustig slapen

Over Hoera! De democratie is niet perfect (Joël de Ceulaer)

de lage landen 1/ 2020

Het boek begint curieus, op de toon van de straatverkoper: ‘Ik ga u drie vragen stellen’, prompt gevolgd door ‘Vraag één. Wordt u soms ook overvallen door een licht gevoel van nostalgie naar de tijd dat het land nog bestuurd werd door grote staatslieden? Vindt u de politieke moraal vandaag toch niet meer wat hij geweest is? Bent u teleurgesteld in de nieuwe generatie politici?’ Blijkbaar dient het goede antwoord telkens ‘ja’ te zijn, want de auteur stelt zich meteen vaderlijk op: ‘Troost u. U bent niet de enige. En zeker niet de eerste’ – waarna een willekeurig voorbeeld volgt van twee eeuwen geleden dat bij mij, althans bij de lezer die op die troost zat te wachten, alle democratische kopzorgen moet wegnemen. “Gaat u maar rustig slapen” verder lezen